✿ پـنجـــــره ای رو بـــه خــــــدا ✿

پنجره باز است...

سکوت،آرام صدایم میکند...

چه جنجالیست میان واژه ها که کم کم رو به فروغ اند...

میگوید:نمیدانی چه عذابی ست نفس کشیدن در عالم "بی هم نفسی"

و چه صدای محکمیست صدای سکوت...

آهسته و آهسته تر از قبل اوج میگیرد

به دنبال محتوای از دست رفته اش میگردد و محو میشود...

"ای ناپیدا ی خاموش،بشکن شیشه ی تاریک روز را،دیده نمیشوی"

مینویسم اما...دستانم می هراسد از بی فهمی...

کاش آفاق صدای خسته ی صبح را شنیده بود

اکنون بغضش را به امید انعکاس صدای لرزانش فرو خورده

و سکوت...باز همدم تنهاییش شده...